တြင္သူနွစ္ေမ်ာေနသည္။၈ီတကေျပာေသာဘာသာစကားကိုသူနားစြင့္ေနသည္။
၈ီတမွာဘာသာစကားရိွတယ္ စကားလံုးေတြနဲ့ဆိုျပမွ ၈ီတကိုနားလည္တာမဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ သူအစြန္းေရာက္သည္ဟုထင္ျကသည္။
၈ီတရဲ့အစပိုင္းေတးသံကနဴးညံ့ေနသည္။ဒါကဘ၀ရဲ့ႏဴးညံ့သိမ္ေမြ့တဲ့အပိုင္းဟုသူက ေစာင္ျခံဳထဲမွသတ္မွတ္
ေနသည္။လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ျကည္နဴးဖြယ္။ ခ်စ္ခဲ့ျက ေတြ့ခဲ့ျကတာေတြကိုေဖၚက်ဴးေနသလို။
ရုပ္တရက္၈ီတက တျဖည္ျဖည္းတင္းမာခက္ထန္လာသည္။ သံစံုျမည္ဟီးလာသည္။ရွံဳးနိမ့္မွဳေတြအနိုင္မခံမွဳေတြ ျပန္လည္ရုန္းထမွဳေတြကိုေဖၚက်ဴးေနျပန္ျပီဟု သူမွတ္ခ်က္ေပးျပန္သည္။သူတုန္ခါလာသည္။ေစာင္ျခံဳျပီးေကြးေကြးေလးအိပ္ေနရင္းသူတုန္ခါေနသည္။
သူ့စိတ္၀ိဥာဥ္နဲ့၈ီတေတးသံတိုက္ရိုက္ထိေတြ့ေနျပီဟုသူသိေနသည္။
ေမွာင္မိုက္ေနေသာစိတ္တံခါးတျဖည္းျဖည္းပြင့္ဟလာသည္။
သူျပံဳးလာသည္။စိတ္၀ိဥာဥ္ရဲ့အလင္းကိုသူငတ္မြတ္ေတာင့္တေနသည္။
ဘာမွမျမင္ရေလာက္ေအာင္မဲေမွာင္ေနေသာဘ၀မွန္းသူသိေနသည္ကေတာ့ျကာျပီ။
စိတ္၀ိဥာဥ္ရဲ့အလင္းေရာင္။ ဟုတ္တယ္။စိတ္၀ိဥာဥ္ရဲ့အလင္းေရာင္။
တစ္ဘ၀လံုးေတာင္းတခဲ့တာဘာလည္ဆိုတာသူေကာင္းစြာသိသြားျပီ။
ခနတာအေနျဖင့္ျဖစ္ေစ အခိုက္အတန့္အားျဖင့္ေတာ့ သူ့စိတ္၀ိဥာဥ္ထြန္းလင္းေနေပျပီ။
No comments:
Post a Comment